Brief van Hendrik aan Alexandra na het lezen van het eerste script

Lieve Alexandra,

Ik realiseer me nu pas heel duidelijk hoe waardevol het is om een heleboel dingen die eigenlijk niet vergeten mogen worden, aan het papier toe te vertrouwen. En daar komt nog meer bij. We kennen allemaal in onze families foto's, kiekjes, soms van lang, lang geleden, die je dan samen bekijkt en waarbij je je afvraagt: 'Wie was dat ook alweer?'.
Foto's van oudere ooms en tantes en ook van grootouders en hun generatiegenoten. Wie waren zij eigenlijk, waar kwamen ze vandaan, wat deden ze, en zo veel andere vragen. Niemand die er nog een antwoord op kan geven; grootvader en grootmoeder leven niet meer en ook vader en moeder zijn al dood. En daar geef jij nu met je initiatief een antwoord op.

Het is toch geweldig als je kleinkinderen, maar ook de kinderen van je kindskinderen nog eens kunnen lezen, nog eens kunnen ervaren wie hen zijn voorgegaan. Daarom is dat initiatief van jou zo buitengewoon waardevol.

Als je eens een interessant verhaal hoort uit iemands leven heb je dikwijls de neiging om te zeggen: 'Dat moet je eens opschrijven'. Dat is mij ook wel eens overkomen en dan zeg je 'ja' en daar blijft het dan bij. Tot dat jij de koe bij de hoorns vat.

Ik zou het veel mensen aan willen raden in hun nalatenschap hun levensgeschiedenis achter te laten en te vertellen wie ze waren, waar ze vandaan kwamen, wat ze deden, wie hun ouders waren, enzovoort. Minstens zo interessant als al die foto's, nee, eigenlijk veel waardevoller.

Wel Alexandra, dit moest ik toch allemaal even aan je kwijt. We zien elkaar binnenkort weer.
Ontvang een lieve groet.

Hendrik